วันอาทิตย์ที่ 18 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2567

ศึกษารายกรณี

แบบบันทึกการประชุมเพื่อหาแนวทางในการพัฒนาและแก้ปัญหาผู้เรียน

วันที่ 9 เดือน มกราคม ปี 2567    เวลา 09.00-09.30         สถานที่ โรงเรียนวาณิชย์นุกูล

นักเรียนชื่อ เด็กชาย วรัญภัทร      นามสกุล สรึมงาม          อายุ 9 ปี           เพศ ชาย

ครูประจำชั้นชื่อ นางสาวชญาทิพย์      นามสกุล โสวภาค

 

1. เครื่องมือที่ใช้ในการวิเคราะห์พฤติกรรมผู้เรียน

เครื่องมือที่ใช้ในการวิเคราะห์พฤติกรรมนักเรียนมี 3 เครื่องมือดังต่อไปนี้

1. แบบบันทึกพฤติกรรมเด็ก

2. แบบการเลือกบันทึกเฉพาะด้าน

3. แบบประเมินพัฒนาการของเด็กปฐมวัย

2. ผู้ที่ให้ข้อมูลปัญหาพฤติกรรมผู้เรียน

          ผู้ให้ข้อมูลเป็นคุณครูประจำชั้น นางสาวชญาทิพย์      นามสกุล โสวภาค

3. ปัญหาพฤติกรรมที่พบ

          พฤติกรรมที่ดิฉันพบระหว่างใช้เครื่องมือในการวิเคราะห์นักเรียน คือเด็กนักเรียนหรือเด็กชายวรัญภัทร สะรึมงามนั้นมีพัฒนาการทางด้านทักษะพื้นฐานคณิตศาสตร์ล่าช้ากว่าเพื่อนในรุ่นเดียวกันนักเรียนยังไม่สามารถรู้จำนวนของตัวเลขได้ ยังไม่สามารถบอกได้ว่าเลขนี้คือเลขอะไร และยังเขียน 0-9 ไม่คล่อง

4. พฤติกรรมที่เลือกศึกษา สาเหตุที่เลือก

          พฤติกรรมที่ฉันเลือกพัฒนาคือ การพัฒนากล้ามเนื้อมัดเล็กที่สอดคล้องกับภาษาทางด้านคณิตศาสตร์ เนื่องจากนักเรียนนั้นยังมีทักษะทางด้านการใช้กล้ามเนื้อมือมัดเล็กล่าช้า และยังไม่รู้ทักษะพื้นฐานทางด้านคณิตศาสตร์ดิฉันจึงเลือกที่จะพัฒนาควบคู่กันไปค่ะ

5. แนวทางการช่วยเหลือในการพัฒนาและแก้ไขปัญหาเด็กจากนักศึกษาฝึกประสบการณ์วิชาชีพระหว่างเรียน

          แนวทางในการพัฒนากล้ามเนื้อมือมัดเล็กที่สอดคล้องกับพื้นฐานทักษะทางด้านคณิตศาสตร์

1. การนำเข้าสู่บทเรียน การให้ผู้เรียนนั้นได้เคลื่อนไหวร่างกายโดยเน้นไปที่กล้ามเนื้อมือวัดเล็กและการให้ครูพี่เลี้ยงทบทวนบทเรียนเดิมที่เรียนมาแล้วดิฉันจะเป็นคนสร้างประเด็นปัญหาเช่นนักเรียนทราบไหมว่าคุณแม่ให้เงินนักเรียนมาโรงเรียนเท่าไหร่

2. การใช้คำถามให้เด็กเกิดการคิดรวบยอด ดิฉันได้ศึกษาและถามคำถามของครูที่เรียกว่าสามารถที่จะใช้คำถามแบบใดได้บ้างเพื่อที่จะเตรียมคำถามและคำตอบไว้ล่วงหน้าเมื่อได้รับคำตอบที่ผิดก็จะช่วยกันแนะนำอธิบายให้ถูกต้อง

3. การยกตัวอย่าง การยกตัวอย่างมีความสำคัญมากในการเรียนรู้ทางด้านคณิตศาสตร์มีชั้นจึงใช้วิธีการยกตัวอย่างสิ่งที่ใกล้ตัวเด็กเช่นเด็กอายุ 6 ขวบก็จะสาธิตโดยการยกนิ้วขึ้นมา 6 นิ้วและเขียนตัวเลขให้เด็กดูบนกระดาน และยิบสิ่งของขึ้นมาทีละชิ้นจนครบ 6 ชิ้น เพื่อให้เด็กรู้จำนวน

4. การสรุปบทเรียน ครูพี่เลี้ยงใช้วิธีการให้เด็กออกมาวาดจำนวนสิ่งของให้เท่ากับจำนวนตัวเลขที่คุณครูเขียนบนกระดานโดยครูพี่เลี้ยงจะอธิบายส่วนในชั้นจะตรวจคำตอบ


ไม่มีความคิดเห็น:

แสดงความคิดเห็น

ศึกษารายกรณี

แบบบันทึกการประชุมเพื่อหาแนวทางในการพัฒนาและแก้ปัญหาผู้เรียน วันที่  9  เดือน มกราคม ปี  2567    เวลา  09.00-09.30         สถานที่ โรงเรียนว...